Als overlevingsreactie betekent fawning zoiets als 'meegaand gedrag' of 'pleasen'. Kinderen proberen anderen tevreden te stellen om mogelijk gevaar te vermijden. Als je ‘vrienden’ bent dan kun je je een soort van veilig wanen. Fawning kan voortkomen uit bijvoorbeeld ervaringen van afwijzing, (Denk hierbij ook aan de ervaringen van een kindje tijdens de zwangerschap en geboorte!) mishandeling of het niet erkend worden in sociale interacties. In dit artikel bespreek ik fawning bij kinderen in de leeftijd tot circa 8 jaar.
Je kind denkt er niet bewust over na welke modus het kiest in een bepaalde situatie. Deze beslissing wordt, ontzettend snel, vanuit het reptielenbrein gemaakt. Welke het kind kiest gebeurt meestal onbewust en wordt bepaald door aangeboren kenmerken en latere ervaringen in het leven.
In de afgelopen weken kwam dit thema een paar keer voorbij in mijn leven. Kinderen die verdrietig zijn of volop in hun emoties zitten waarbij een volwassene dan bepaalt dat het nu wel klaar moet zijn met het uiten van die emotie, en als het ware het gevoel ‘afkapt’.
Hebben we verschillende breinen?
Nee, hiermee worden geen afzonderlijke breinen bedoeld. Het zijn simpele benamingen voor gedeeltes van onze hersenen. Door te begrijpen hoe dit in ons hoofd werkt kun je er anders naar gaan kijken en je kind (en jezelf ;) ) beter begrijpen!