Het verschil tussen schreeuwen en vastberaden praten.

schreeuwen-tegen-je-kind.png

Stel je voor….

(of ga eens terug naar deze herinnering)

Je peuter rent vanuit het niets ineens de weg op, terwijl jij je handen op dat moment vol hebt.

Hoe reageer jij op zo’n moment?
Schreeuw je naar je kind?
Of ga je juist heel vastberaden praten?

Wat kun je dan bijvoorbeeld zeggen?
"Stop, op de weg rennen is heel gevaarlijk!"

(eventueel met de uitleg dat daar auto’s komen en dat voetgangers op de stoep lopen omdat er anders een botsing kan ontstaan) Of ik die uitleg geef is afhankelijk van de situatie, de leeftijd van het kind en de gemoedstoestand van ons allebei.

Het is mogelijk om vastberaden tegen je kind te praten, zonder dat je schreeuwt. Op het moment dat er geschreeuwd wordt ben je vaak de controle kwijt, dit voelt je kind feilloos aan en zal waarschijnlijk het gevoel van onveiligheid vergroten. Terwijl je vanuit vastberadenheid een grens/gevaar aan kan geven aan je kind. De insteek is dus heel anders. Door rustig maar vastberaden te praten laat je je kind op een positieve manier zien dat je wil dat het veilig is. (voor alle weggebruikers)

Een ander voorbeeld...

Je kleuter slaat een jonger kind.

Hoe praat jij tegen je kind?
Is dat neutraal?
Vastberaden?
Of meer schreeuwend?
Ik heb weleens van iemand te horen gekregen dat ze dacht dat ik altijd rustig ben en blijf tegen kinderen. Nouja... dat is zeker vaak het geval. Maar als het gaat om veiligheid dan zal ik toch niet met mijn neutrale/rustige stem blijven praten. Als het er op aankomt dan kan ik heel vastberaden praten, een duidelijke, ‘sterke’ en wat luidere boodschap zal het dan zijn.

Niet omdat ik boos ben, of mijn emoties niet kan reguleren of gemeen wil zijn. Maar omdat ik op een liefdevolle, zelfzekere manier aan wil geven dat er een duidelijke grens bereikt is. Omdat ik het van belang vind dat kinderen deze (h)erkennen en ervaren.
In dit geval zou ik dus iets zeggen zoals:
"Nee, je mag je zusje geen pijn doen!" (het liefst met een onderbreking van de slaande hand)

Oeps, ik heb wel geschreeuwd tegen mijn kind. En nu?

Heb je naar je kind geschreeuwd waardoor het geschrokken is? Of is het onder de indruk van je vastberaden stem?
Vanaf het moment dat je je dit realiseert kun je de rust laten wederkeren. Zorg dat je oogcontact maakt met je kind en op zijn/haar hoogte zit.

Je kunt bijvoorbeeld iets zeggen zoals: ‘Ik was heel hard aan het praten omdat ik me zorgen maakte over dat jij de weg op rende. Ik wil dat jij veilig op de stoep blijft. Ik ben niet boos op je, maar wou er snel voor zorgen dat je me gehoord had en dat je zou stoppen met rennen.’

Troost je kind wanneer dit nodig is. Eventueel kun je benoemen dat je zelf geschrokken bent van wat er gebeurde en dat je heel blij bent dat er geen auto kwam en je kind nu weer veilig op de stoep staat.
Als het mogelijk is om een kind fysiek tegen te houden in een situatie waarin er gevaar dreigt dan zal ik dit altijd doen. Wederom het liefst op een rustige en beheerste manier. Dit omdat de grens dan nog duidelijker gesteld wordt. Én omdat de boodschap op twee manieren binnenkomt bij een kind. Enkel woorden hebben vaak een langere verwerkingstijd nodig. Zeker als een kind zelf emotioneel is. Meer hierover kun je lezen in mijn blog over de 3 breindelen en de 3 overlevingsreacties.

Wil je mij een situatie voorleggen?

Voel je welkom om dat te doen, ik denk graag met je mee!